Pięcioksiąg to kompilacja 4 niezależnych źródeł, połączonych redakcyjnie w okresie post-egzylijskim:
J — Jahwista (X w. p.n.e.): używa imienia JHWH, antropomorficzny, narracyjny, judejski.
E — Elohista (IX w. p.n.e.): używa Elohim, bardziej teologiczny, izraelski (północny).
D — Deuteronomista (VII w. p.n.e.): znaleziony za Jozjasza (622). Centralizacja kultu, jeden ołtarz.
P — Kapłański (VI-V w. p.n.e.): napisany w niewoli i po niej. Rytuał, genealogie, Rdz 1, rocznice.
Hipoteza modyfikowana: szkoła neodokumentarna (Knohl, Joel Baden), szkoła suplementowa (Van Seters).
Pięcioksiąg w głównej masie autorstwa Mojżesza (XIII w. p.n.e.) z drobnymi dopiskami późniejszymi. Księgi prorockie generalnie autentyczne. Daniel z VI w. (autentyczne predykcje). NT z apostołów lub bezpośrednich uczniów. Tradycja kościelna i żydowska traktowana jako wiarygodne źródło.
Argumenty: autorzy biblijni mieli zamiar historyczny, archeologia potwierdza dużą część (Tel Dan, Hammurabi paralele, Pryzmat Sennacheryba). Krytyka dokumentowa to spekulacja XIX w. niemiecka.
Większość ST to konstrukcja literacka okresu perskiego (V-IV w.) i hellenistycznego (III-II w.). Patriarchowie, Mojżesz, Dawid, Salomon — postaci legendarne / mityczne. Dawid być może lokalny wódz plemienny. Niewola babilońska niewielka. Powrót z niewoli i odbudowa Świątyni — propaganda elity post-egzylijskiej.
Argumenty: Anachronizmy (wielbłądy, Filistyni, Aramejczycy u patriarchów), brak archeologii dla konkwisty Jozuego, X-wieczna Jerozolima maleńka. Daniel z 165 p.n.e. (vaticinia ex eventu).